Ülkemiz sadece, şirketlerin ödeyeceği vergi, fon, prim gibi gelirlerle yetinecektir. Bu da şirketin beyanındaki rakamlarla ilgilidir. Bu konuda çok farklı rakamlar ileri sürülmekte olup rakamlarla ilgili kamuoyunda güven oluşmamıştır.

Elde edeceği sınırlı gelirler ile yetinecek olan Türkiye, karşılığında çok ağır bedeller ödemek zorunda kalabilir. Bölge, tarımın yanı sıra turizm ,arıcılık,sağlık açısından da olumsuz etkilenecektir.

İstihdam sorununa çözüm getireceğini ileri sürmek de hayalciliktir. Madencilik yapmak isteyen köylü ve yerli nüfusumuzun olmadığı açıktır.Çaycılık, odacılık gibi hizmetlerle, çok sınırlı sayıda istihdam söz konusudur.

Sanayi uygarlığı büyüdüğü oranda insan ile doğanın arasındaki kopukluk artıyor. Her üretim, karşılığında bir çevre kirliliği getiriyor. Diğer bir deyişle, çevre kirliliği üretime paralel olarak artıyor. Sanayi Devrimi sonrasında teknolojik gelişmeler kontrol altına alınmadığından, sadece üretim hedeflendiğinden, doğa hiçe sayıldığından, giderek ekolojik dengelerde de bozulmalar görülüyor ve kontrolsüz sanayi, çevreyi öyle bir noktaya getiriyor ki, bu noktada artık sorun, insanlığın yaşam sorunu oluyor. Çevre sorunu olmaktan öte ''insanın" sorunu haline dönüşüyor.

Özellikle ileriye yönelik, yarının kuşaklarını korumaya yönelik olarak gelişen çevreci hareketlerin önemi öylesine artmıştır ki, bu gelişmelerin sonucu ulusal, bölgesel ve uluslararası kararlar, anlaşmalar ortaya çıkmıştır. Anayasamızın 90. maddesi, milletlerarası anlaşmaların kanun hükmünde olduğunu ifade etmektedir. Buna göre; çevre konusunda bölgesel ya da uluslararası anlaşmalarda Türkiye açısından bağlayıcı kararlardır.
                                                                                                                     devamı için tıklayınız..